Mara
Actieve Ouderblijver
Misschien herkenbaar voor andere ouders hier.
Wanneer mijn zoon terugkomt van papa vraag ik meestal gewoon hoe het geweest is. Niet met een hele vragenlijst, maar gewoon omdat ik benieuwd ben. Ik heb ze gemist en wil weten hoe hun dagen geweest zijn.
Steexs vaker krijg ik eigenlijk niet zoveel terug.
“Goed.”
“Wat hebben jullie gedaan?”
“Weet ik niet meer.”
Dan probeer ik het maar los te laten.
Toch merk ik dat het bij mij soms blijft knagen. Niet omdat ik per se wil weten wat ze daar allemaal doen, maar omdat ik als mama soms gewoon wil weten hoe het echt met hen gaat.
Eerlijk gezegd speelt er bij mij ook iets anders mee. Sinds de scheiding ben ik veel alerter geworden. Dingen die ik vroeger misschien gewoon zou laten kunnen nu ineens in mijn hoofd blijven rondspoken.
Als mijn kind wat stiller is na een wissel, vraag ik me af: is het gewoon moe? Heeft het een moeilijke dag gehad? Mist het mij? Of is er iets gebeurd waar het niet over wil praten?
En daar zit voor mij het moeilijke.
Ik wil mijn kinderen nooit het gevoel geven dat ze bij mij moeten vertellen wat er bij papa gebeurt. Ze mogen van mij gewoon een fijne tijd met hun papa hebben. Zonder schuldgevoel en zonder het idee dat mama daarna een verslag verwacht.
Maar tegelijk wil ik ook niet zo hard mijn best doen om “er niet naar te vragen” dat ik signalen mis.
Hoe doen jullie dit?
Laten jullie het helemaal bij je kind en wachten jullie tot het zelf iets vertelt?
Of stellen jullie wel vragen, maar op een andere manier?
Ik merk dat ik hier zelf nog zoekende in ben. Misschien omdat ik als mama gewoon zo graag wil weten dat het goed met ze gaat, terwijl ik ook moet leren accepteren dat ik niet overal meer bij kan zijn. Dat blijft toch heel moeilijk.
Wanneer mijn zoon terugkomt van papa vraag ik meestal gewoon hoe het geweest is. Niet met een hele vragenlijst, maar gewoon omdat ik benieuwd ben. Ik heb ze gemist en wil weten hoe hun dagen geweest zijn.
Steexs vaker krijg ik eigenlijk niet zoveel terug.
“Goed.”
“Wat hebben jullie gedaan?”
“Weet ik niet meer.”
Dan probeer ik het maar los te laten.
Toch merk ik dat het bij mij soms blijft knagen. Niet omdat ik per se wil weten wat ze daar allemaal doen, maar omdat ik als mama soms gewoon wil weten hoe het echt met hen gaat.
Eerlijk gezegd speelt er bij mij ook iets anders mee. Sinds de scheiding ben ik veel alerter geworden. Dingen die ik vroeger misschien gewoon zou laten kunnen nu ineens in mijn hoofd blijven rondspoken.
Als mijn kind wat stiller is na een wissel, vraag ik me af: is het gewoon moe? Heeft het een moeilijke dag gehad? Mist het mij? Of is er iets gebeurd waar het niet over wil praten?
En daar zit voor mij het moeilijke.
Ik wil mijn kinderen nooit het gevoel geven dat ze bij mij moeten vertellen wat er bij papa gebeurt. Ze mogen van mij gewoon een fijne tijd met hun papa hebben. Zonder schuldgevoel en zonder het idee dat mama daarna een verslag verwacht.
Maar tegelijk wil ik ook niet zo hard mijn best doen om “er niet naar te vragen” dat ik signalen mis.
Hoe doen jullie dit?
Laten jullie het helemaal bij je kind en wachten jullie tot het zelf iets vertelt?
Of stellen jullie wel vragen, maar op een andere manier?
Ik merk dat ik hier zelf nog zoekende in ben. Misschien omdat ik als mama gewoon zo graag wil weten dat het goed met ze gaat, terwijl ik ook moet leren accepteren dat ik niet overal meer bij kan zijn. Dat blijft toch heel moeilijk.