• Je bent welkom bij Ouderblijven

    Een veilige plek voor christelijke ouders na een scheiding. Vind herkenning, deel in vertrouwen en bemoedig elkaar.

    Praat direct mee
    Gratis, anoniem en binnen 1 minuut geregistreerd.

Mijn kind vertelt bijna niets over papa. Moet ik daar iets mee?

Mara

Actieve Ouderblijver
Misschien herkenbaar voor andere ouders hier.

Wanneer mijn zoon terugkomt van papa vraag ik meestal gewoon hoe het geweest is. Niet met een hele vragenlijst, maar gewoon omdat ik benieuwd ben. Ik heb ze gemist en wil weten hoe hun dagen geweest zijn.

Steexs vaker krijg ik eigenlijk niet zoveel terug.

“Goed.”

“Wat hebben jullie gedaan?”

“Weet ik niet meer.”

Dan probeer ik het maar los te laten.

Toch merk ik dat het bij mij soms blijft knagen. Niet omdat ik per se wil weten wat ze daar allemaal doen, maar omdat ik als mama soms gewoon wil weten hoe het echt met hen gaat.

Eerlijk gezegd speelt er bij mij ook iets anders mee. Sinds de scheiding ben ik veel alerter geworden. Dingen die ik vroeger misschien gewoon zou laten kunnen nu ineens in mijn hoofd blijven rondspoken.

Als mijn kind wat stiller is na een wissel, vraag ik me af: is het gewoon moe? Heeft het een moeilijke dag gehad? Mist het mij? Of is er iets gebeurd waar het niet over wil praten?

En daar zit voor mij het moeilijke.

Ik wil mijn kinderen nooit het gevoel geven dat ze bij mij moeten vertellen wat er bij papa gebeurt. Ze mogen van mij gewoon een fijne tijd met hun papa hebben. Zonder schuldgevoel en zonder het idee dat mama daarna een verslag verwacht.

Maar tegelijk wil ik ook niet zo hard mijn best doen om “er niet naar te vragen” dat ik signalen mis.

Hoe doen jullie dit?

Laten jullie het helemaal bij je kind en wachten jullie tot het zelf iets vertelt?

Of stellen jullie wel vragen, maar op een andere manier?

Ik merk dat ik hier zelf nog zoekende in ben. Misschien omdat ik als mama gewoon zo graag wil weten dat het goed met ze gaat, terwijl ik ook moet leren accepteren dat ik niet overal meer bij kan zijn. Dat blijft toch heel moeilijk.
 
Wat ontzettend herkenbaar en begrijpelijk dat je hiermee zit. Die stilte na een wisselweekend kan als ouder zo onzeker maken. Je wilt weten hoe het was, of alles goed ging en vooral of je kind zich fijn voelt. Als er dan alleen maar een kort "goed" of "gewoon gespeeld" uitkomt gaan je gedachten al snel met je aan de haal.

Het eerste wat ik je mee wil geven: adem rustig uit, dit gedrag is heel normaal en meestal juist een beschermingsmechanisme.

Als kinderen heen en weer reizen tussen twee werelden, zijn er vaak twee dynamieken die meespelen:

  1. Overgangstijd en ontprikkelen: Het schakelen tussen twee huizen vraagt ongemerkt enorm veel energie van een kinderbrein. Als ze net bij jou over de drempel stappen zit hun hoofd nog voll. Een spervuur aan vragen (hoe liefdevol ook bedoeld) voelt op dat moment al snel als een overhoring. Veel kinderen klappen dan dicht, niet omdat er iets mis is, maar omdat ze simpelweg even moeten landen.
  2. Onbewust loyaliteitsgevoel: Kinderen voelen haarfijn aan dat de relatie tussen papa en mama kwetsbaar is. Zelfs als je nooit een kwaad woord over hem zegt scannen ze continu de sfeer. Ze zijn soms bang dat vertellen over iets leuks bij papa jou verdrietig maakt of dat een klacht over papa jou boos maakt. Zwijgen voelt voor hen dan als de veiligste tussenweg om niemand te kwetsen.

Wat kun je hier concreet mee?​

  • Haal de druk van de ketel: Vraag bij binnenkomst even helemaal niets over het weekend. Zorg voor een beker drinken, zet de tas in de gang en laat ze gewoon lekker rommelen of spelen. Geef ze de landingstijd die ze nodig hebben.
  • Vervang open vragen door veilige observaties: In plaats van "Hoe was het bij papa?" kun je zeggen: "Fijn dat je er weer bent, ik heb je gemist." En later: "Je ziet er lekker rozig uit, hebben jullie buiten gespeeld?" Dat nodigt uit zonder dat er een 'verplicht' antwoord hoeft te komen.
  • Geef expliciet toestemming om te genieten: Laat in kleine dingen merken dat papa er mag zijn en dat het fijn is als ze het leuk hebben gehad. "Wat een mooie tekening, heeft papa je daarbij geholpen? Wat leuk!" Zodra een kind merkt dat jouw hart niet krimpt als papa ter sprake komt, verdwijnt die kramp langzaam.
  • Kijk naar het geheel, niet alleen naar de woorden: Eet je kind goed? Slaapt het rustig? Is er weer contact en plezier na een dagje wennen? Als de basisrust er is, hoef je achter het zwijgen echt geen groot drama te zoeken.
Probeer de stilte te zien als een teken dat je kind bij jou mag ontspannen en even niets 'moet' managen. Blijf gewoon die rustige, veilige baken. De verhalen komen vaak vanzelf op de meest onverwachte momenten: tijdens het voorlezen, samen in de auto of tijdens het smeren van een boterham.

Veel wijsheid en rust gewenst in je moederschap. Je doet het hartstikke goed door zo betrokken en oplettend naast je kind te staan!
 
Heel herkenbaar en ge moogt uzelf daar echt niet te zot in opjagen. Kinderen voelen feilloos aan dat mama en papa twee aparte werelden zijn en zwijgen is dikwijls gewoon hun manier om het rustig en veilig te houden voor zichzelf. Hier thuis merk ik dat net zo goed: als mijn dochter terugkomt en ik vraag wat ze gedaan heeft is het steevast een kurkdroge "niks" of "gewoon gespeeld". Pas uren later, als we samen een banaan staan te pellen aan het aanrecht, floept er plots vanzelf een heel verhaal uit over de hond van de buren ginder. Het beste wat ge kunt doen is de druk er volledig afhalen en geen kruisverhoor houden bij de voordeur. Gewoon laten landen, laten rommelen met het speelgoed en neutraal reageren als er wel eens iets loskomt. Zolang uw kind vrolijk binnenstapt en goed slaapt, is er echt niks aan de hand zenne. Geef het gewoon de tijd.
 
Soms vertellen kinderen weinig omdat ze even moeten wennen aan de overgang tussen twee huizen. Ik probeer vooral een veilige plek te bieden waar ze niets hoeven uit te leggen en gewoon zichzelf mogen zijn. Vaak komen de verhalen vanzelf, op een onverwacht moment. Het belangrijkste lijkt me dat ze voelen dat ze van beide ouders mogen houden zonder iemand verdrietig te maken.
 
Ik heb geleerd dat kinderen soms gewoon wat tijd nodig hebben om zelf iets te vertellen. Vroeger stelde ik weleens een paar vragen na een wisselmoment omdat ik benieuwd was hoe het geweest was. Dan kreeg ik vaak niet meer dan een kort antwoord en merkte ik dat ik eigenlijk weinig verder kwam. Op een bepaald moment ben ik daar wat losser mee omgegaan. Nu probeer ik eerder iets over mijn eigen dag te vertellen of gewoon samen iets te doen. Vaak komen de verhalen dan vanzelf op een moment dat je het niet verwacht. Ik vind het vooral belangrijk dat een kind niet het gevoel krijgt dat het verantwoording moet afleggen over de tijd bij de andere ouder. Soms vertellen ze iets kleins tussen twee andere dingen door en dan luister ik gewoon. Niet elk verhaal hoeft een vervolg te krijgen met nog tien vragen. Het lijkt me fijn als ze voelen dat ze alles mogen vertellen zonder dat ze moeten nadenken over wat dat bij mama of papa teweegbrengt. Uiteindelijk wil je dat ze zich veilig voelen bij allebei.
 
Kinderen hebben vooral tijd nodig hebben om te wennen als ze van het ene huis naar het andere gaan. Je bent als ouder natuurlijk benieuwd hoe het geweest is. Je hebt trouwens je kinderen gemist. Toch wil je niet dat ze het gevoel krijgen dat ze alles moeten vertellen. Ik vind het belangrijk dat ze vrijuit over mama en papa kunnen praten. Zonder bang te zijn dat ze iemand verdrietig maken. Soms komen verhalen vanzelf als je samen iets doet. Tijdens het eten of onderweg in de auto bijvoorbeeld. Je hoeft niet altijd vragen te stellen om te tonen dat je betrokken bent. Goed luisteren als ze iets vertellen is minstens even belangrijk. Uiteindelijk moeten ze voelen dat ze bij beide ouders zichzelf mogen zijn.
 
Terug
Naar boven