• Je bent welkom bij Ouderblijven

    Een veilige plek voor christelijke ouders na een scheiding. Vind herkenning, deel in vertrouwen en bemoedig elkaar.

    Praat direct mee
    Gratis, anoniem en binnen 1 minuut geregistreerd.

Puber wil afwijken van de regeling voor een feestje, ex schiet direct in de verdediging

Bram

Actieve Ouderblijver
Gisteren was weer zo'n typische dag waarop alles ineens onnodig ingewikkeld moest worden omdat mijn oudste van 14 aan mij vroeg of hij zaterdagavond naar een feestje van een klasgenoot mocht gaan, terwijl het dit weekend eigenlijk de week van de moeder van de kinderen is. Ik zag de bui eigenlijk al hangen op voorhand want elke keer als er iets buiten het vaste schema valt is het direct drama. Ik probeerde haar dus gewoon even te bellen om dat af te stemmen, of ja, ik stuurde eerst een berichtje omdat bellen meestal uitdraait op een discussie over dingen die er helemaal niks mee te maken hebben. Zij reageerde natuurlijk direct heel kortaf dat het haar weekend was alsof ik probeerde om tijd af te pakken terwijl het gewoon een vraag van onze zoon was die ik even wilde doorgeven. Weet je, het is zo frustrerend dat het na ruim twee jaar nog steeds niet mogelijk is om gewoon flexibel te zijn voor de kinderen. Ik heb dan maar de grasmaaier uitgehaald om mijn hoofd wat leeg te maken omdat ik het niet over me heen kon laten komen zonder me kwaad te maken. Daarmee was ineens de laatste maaibeurt van dit jaar een feit.


Het is gewoon lastig dat we als ouders niet op één lijn zitten als het over de behoeftes van een puber gaat. Hij wordt ouder en wil natuurlijk zijn eigen ding doen met zijn vrienden in het weekend, ik bedoel, dat is toch volkomen normaal op die leeftijd. Zij ziet het blijkbaar als een aanval op haar tijd met hem of ze denkt misschien dat ik hem zitten opstoken heb om dat precies in haar weekend te plannen, wat echt totale onzin is. Mijn dochter van 11 trekt zich dat dan ook weer aan omdat ze de spanning voelt als we aan de deur staan bij de wissel op vrijdag en dat vind ik dan weer erg voor haar. Amai, ik word daar soms zo moedeloos van. Uiteindelijk heb ik hem maar gezegd dat hij het zelf met zijn mama moet regelen omdat ik me er liever tussenuit haal voor het weer escaleert, al voel ik me daar dan ook weer schuldig over omdat ik hem op de een of andere manier toch in die vervelende situatie breng. Enfin, het zal wel weer overwaaien zeker. Hoe pakken jullie dat eigenlijk aan als de kinderen ouder worden en zelf met aanpassingen in het schema afkomen, ik bedoel, laten jullie hen dat zelf oplossen met de andere ouder of blijven jullie ertussen zitten om te bemiddelen?
 
Dat is zo uitputtend, hé. En dat je dochter die spanning dan oppikt als jullie aan de deur staan bij de wissel... dat breekt je ouderhart. Je wil ze daar zo graag voor behoeden.

De moeizame communicatie met de ex-partner… dat herken ik helaas maar al te goed. Soms lijkt het alsof elke praktische vraag meteen als een aanval of kritiek wordt gezien. Misschien voelde zijn mama zich ergens onzeker of bang dat ze de grip of 'haar' tijd met hem wat begint te verliezen nu hij stilaan zijn eigen weg gaat? Loslaten is voor veel mama's toch echt niet simpel. Dat je hem nu zelf met zijn mama laat overleggen vind ik eigenlijk helemaal geen slechte stap. Hij is 14, dus hij is wel op een leeftijd dat hij mag leren om zijn eigen wensen met haar te bespreken. Op die manier haal jij jezelf uit de vuurlinie en voorkom je ruzie aan de deur. Voel je daar dus vooral niet te schuldig over; je doet dit net om de rust te bewaren voor hem én voor je dochter.

Probeer niet te streng te zijn voor jezelf, Bram. Je doet echt je best. Het is en blijft een hele zoektocht en een leerproces voor ons allemaal.
 
Op die leeftijd worden vrienden en feestjes natuurlijk steeds belangrijker. Ik vind dat je een puber ook wat ruimte moet geven om zelf keuzes te maken, zonder dat elke afwijking van de regeling meteen een strijd tussen ouders wordt. Misschien helpt het om het gesprek even los te koppelen van de onderlinge frustraties. Uiteindelijk gaat het om een feestje van jullie kind, niet om wie zijn gelijk haalt. Een beetje flexibiliteit langs beide kanten kan zoveel rust geven.
 
Dank jullie wel voor de reacties. Ik denk dat jullie allebei wel een punt hebben.

Wat Katrien zegt over hem zelf met zijn mama laten overleggen: daar zit misschien wel iets in. Hij wordt natuurlijk ouder en ik wil hem ook niet het gevoel geven dat wij als ouders alles voor hem moeten regelen. Tegelijk vind ik het moeilijk om hem daar helemaal tussen te laten staan, want uiteindelijk zou hij gewoon naar een feestje moeten kunnen gaan zonder dat hij zich zorgen moet maken over onze onderlinge afspraken.

En Taximama, dat is inderdaad wat ik bedoel. Het gaat uiteindelijk om een feestje van onze zoon niet om een discussie over wiens weekend het is. Alleen blijkt dat in de praktijk soms moeilijker dan het klinkt.

Wat ik vooral jammer vind is dat mijn dochter die spanning ook meekrijgt. Die heeft daar eigenlijk helemaal geen boodschap aan.

Misschien moet ik inderdaad wat meer leren loslaten en hem zelf bepaalde dingen laten bespreken, zolang hij maar niet het gevoel krijgt dat hij tussen ons moet kiezen.

Hoe doen jullie dat trouwens met de jongere kinderen? Betrekken jullie die ook bij veranderingen in de regeling, of proberen jullie hen daar zoveel mogelijk buiten te houden?
 
Die "flexibiliteit" is in samengestelde gezinnen blijkbaar altijd eenrichtingsverkeer.

Als de tiener hier (zijn oudste van 11) ineens naar een feestje wil of de ex eist dat er van weekend gewisseld wordt wordt er altijd verwacht dat wij onze hele planning maar in de vuilbak gooien. Mijn partner plooit altijd. Ik vind hem soms een echte vod. Alles om de tiener tevreden te houden en vooral om geen ambras met zijn ex te hebben. Dat onze zorgvuldig geplande weekendjes daardoor in het water vallen is dan maar zo. Hij lijdt aan chronisch schuldgevoel-ouderschap en durft gewoon geen grenzen te stellen.

Dat de ex direct in de verdediging schiet is zo typisch. Ze willen wel de regeling aanpassen als het hen of de puber uitkomt, maar zodra jullie er rationele vragen over stellen of voorwaarden aan verbinden ben je de boeman. Ze voelen de controle wegglippen. Vanuit mijn visie (ik hou van structuur en afspraken): een regeling is een regeling. Wil de puber naar een feestje in jullie weekend? Prima, maar dan bepalen jullie de logistiek en de uren, niet de ex. En als het echt niet past in jullie agenda, dan is het gewoon 'nee'. Leren omgaan met teleurstellingen hoort ook bij opgroeien. Wij zijn toch geen veredelde taxichauffeurs die op commando moeten springen?

Laat je niet gek maken door dat drama gedoe van de moeder. Waarom moeten wij als (plus)ouders eigenlijk altijd inschikken en onszelf wegcijferen omdat andere ouders weigeren consequent te zijn? Ligt dat nu aan mij?
 
Dat lijkt me best lastig, Bram. Zeker omdat je zoon op die leeftijd steeds meer zijn eigen sociale leven krijgt en het heel normaal is dat hij soms iets wil afspreken buiten de vaste regeling om. Tegelijk denk ik dat het belangrijk is dat hij niet het gevoel krijgt dat hij tussen jullie in moet gaan bemiddelen. Hij mag best zijn wensen aangeven, maar de verantwoordelijkheid om daar samen uit te komen blijft bij jullie als ouders liggen.

Ik begrijp ook dat je je dochter de spanning wilt besparen. Kinderen voelen vaak meer aan dan we denken, ook als je probeert om discussies buiten hun zicht te houden. Misschien helpt het om zulke verzoeken zo neutraal mogelijk te bespreken, zonder dat het meteen over de verdeling van de tijd gaat. Uiteindelijk zou het fijn zijn als er wat meer ruimte komt voor flexibiliteit in het belang van de kinderen. Het is al moeilijk genoeg voor hen om steeds tussen twee huizen te schakelen.
 
Terug
Naar boven