Bram
Actieve Ouderblijver
Gisteren was weer zo'n typische dag waarop alles ineens onnodig ingewikkeld moest worden omdat mijn oudste van 14 aan mij vroeg of hij zaterdagavond naar een feestje van een klasgenoot mocht gaan, terwijl het dit weekend eigenlijk de week van de moeder van de kinderen is. Ik zag de bui eigenlijk al hangen op voorhand want elke keer als er iets buiten het vaste schema valt is het direct drama. Ik probeerde haar dus gewoon even te bellen om dat af te stemmen, of ja, ik stuurde eerst een berichtje omdat bellen meestal uitdraait op een discussie over dingen die er helemaal niks mee te maken hebben. Zij reageerde natuurlijk direct heel kortaf dat het haar weekend was alsof ik probeerde om tijd af te pakken terwijl het gewoon een vraag van onze zoon was die ik even wilde doorgeven. Weet je, het is zo frustrerend dat het na ruim twee jaar nog steeds niet mogelijk is om gewoon flexibel te zijn voor de kinderen. Ik heb dan maar de grasmaaier uitgehaald om mijn hoofd wat leeg te maken omdat ik het niet over me heen kon laten komen zonder me kwaad te maken. Daarmee was ineens de laatste maaibeurt van dit jaar een feit.
Het is gewoon lastig dat we als ouders niet op één lijn zitten als het over de behoeftes van een puber gaat. Hij wordt ouder en wil natuurlijk zijn eigen ding doen met zijn vrienden in het weekend, ik bedoel, dat is toch volkomen normaal op die leeftijd. Zij ziet het blijkbaar als een aanval op haar tijd met hem of ze denkt misschien dat ik hem zitten opstoken heb om dat precies in haar weekend te plannen, wat echt totale onzin is. Mijn dochter van 11 trekt zich dat dan ook weer aan omdat ze de spanning voelt als we aan de deur staan bij de wissel op vrijdag en dat vind ik dan weer erg voor haar. Amai, ik word daar soms zo moedeloos van. Uiteindelijk heb ik hem maar gezegd dat hij het zelf met zijn mama moet regelen omdat ik me er liever tussenuit haal voor het weer escaleert, al voel ik me daar dan ook weer schuldig over omdat ik hem op de een of andere manier toch in die vervelende situatie breng. Enfin, het zal wel weer overwaaien zeker. Hoe pakken jullie dat eigenlijk aan als de kinderen ouder worden en zelf met aanpassingen in het schema afkomen, ik bedoel, laten jullie hen dat zelf oplossen met de andere ouder of blijven jullie ertussen zitten om te bemiddelen?
Het is gewoon lastig dat we als ouders niet op één lijn zitten als het over de behoeftes van een puber gaat. Hij wordt ouder en wil natuurlijk zijn eigen ding doen met zijn vrienden in het weekend, ik bedoel, dat is toch volkomen normaal op die leeftijd. Zij ziet het blijkbaar als een aanval op haar tijd met hem of ze denkt misschien dat ik hem zitten opstoken heb om dat precies in haar weekend te plannen, wat echt totale onzin is. Mijn dochter van 11 trekt zich dat dan ook weer aan omdat ze de spanning voelt als we aan de deur staan bij de wissel op vrijdag en dat vind ik dan weer erg voor haar. Amai, ik word daar soms zo moedeloos van. Uiteindelijk heb ik hem maar gezegd dat hij het zelf met zijn mama moet regelen omdat ik me er liever tussenuit haal voor het weer escaleert, al voel ik me daar dan ook weer schuldig over omdat ik hem op de een of andere manier toch in die vervelende situatie breng. Enfin, het zal wel weer overwaaien zeker. Hoe pakken jullie dat eigenlijk aan als de kinderen ouder worden en zelf met aanpassingen in het schema afkomen, ik bedoel, laten jullie hen dat zelf oplossen met de andere ouder of blijven jullie ertussen zitten om te bemiddelen?