Er zijn momenten waarop ik mezelf afvraag wanneer mijn leven zo veranderd is. Niet alleen mijn gezin, mijn dagelijkse gewoontes of de toekomst die ik ooit voor ogen had, maar ook mijn eigen beeld van wie ik ben.
Voor mijn scheiding was mijn leven op een bepaalde manier vanzelfsprekend. Ik was mama, partner en iemand die haar dagen vulde met de gewone dingen van het gezinsleven. De kinderen waren een groot deel van mijn wereld. Je denkt daar eigenlijk niet zo vaak over na, omdat het gewoon je leven is.
Na een scheiding kan er plots zoveel veranderen. Wanneer ook het contact met je kinderen moeilijk wordt, komt er een leegte die je niet zomaar kunt opvullen.
Ik merk dat ik soms nog altijd zoek naar mezelf.
Maar de manier waarop je mama kunt zijn kan wel veranderen.
De gewone momenten die vroeger misschien vanzelfsprekend leken zijn dat niet meer. Even vragen hoe hun dag was, samen aan tafel zitten, luisteren naar wat hen bezighoudt of gewoon weten hoe het met hen gaat. Het zijn kleine dingen die je pas echt leert waarderen wanneer ze niet meer zo vanzelfsprekend zijn.
Mijn dochter wordt groter en mijn zoon ook. Ze hebben hun eigen gedachten, hun eigen gevoelens en hun eigen leven. Dat begrijp ik ergens wel. Toch blijft het moeilijk wanneer je voelt dat de afstand groter wordt.
Soms zou ik gewoon graag even teruggaan naar de tijd waarin alles wat eenvoudiger leek.
Je denkt na over wat anders had gekund. Over woorden die je misschien anders had moeten uitspreken. Over momenten waarop je graag dichterbij had willen zijn.
En soms blijf je daar veel te lang in hangen.
Ik heb moeten leren dat ik niet alles kan terugdraaien. Ik kan het verleden niet veranderen en ik kan ook niet bepalen hoe mijn kinderen zich vandaag voelen. Dat is misschien een van de moeilijkste dingen om te aanvaarden.
Want als mama wil je helpen, beschermen en nabij zijn. Je wilt dat je kinderen weten dat ze altijd bij je terechtkunnen. Maar wanneer het contact moeilijk verloopt moet je soms leren omgaan met een situatie waarin je niet alles zelf in handen hebt.
Want ik ben natuurlijk nog altijd mama. Dat zal ik ook altijd blijven. Maar ik ben daarnaast ook nog gewoon Mara.
Een vrouw met eigen gevoelens, gedachten, interesses en dromen. Iemand die ook eens een goede dag mag hebben, ook wanneer het contact met haar kinderen niet loopt zoals ze zou willen.
Dat betekent niet dat ik hen minder mis. Het betekent ook niet dat ik de situatie zomaar achter mij kan laten.
Het betekent vooral dat ik stilaan probeer te begrijpen dat mijn hele bestaan niet uitsluitend rond dat verdriet mag draaien.
Soms zit dat in heel kleine dingen. Een wandeling maken, rustig een boek lezen, genieten van een kop koffie of even bewust stilstaan bij iets moois dat die dag gebeurd is. Het zijn geen grote veranderingen, maar misschien begint opnieuw jezelf vinden wel precies daar.
En eerlijk gezegd lukt dat niet iedere dag. Er zijn dagen waarop het gemis sterker is en waarop mijn gedachten weer alle kanten uitgaan. Dat hoort er voorlopig ook bij.
Ondertussen begin ik te beseffen dat dat misschien helemaal niet hoeft.
Een moeilijke periode verandert je. Je kijkt anders naar relaties, naar familie, naar jezelf en naar wat werkelijk belangrijk is. Soms word je voorzichtiger. Soms gevoeliger. En soms leer je op een pijnlijke manier waar je eigen grenzen liggen. Pijn verlegt ook die grenzen.
Ik wil niet doen alsof alles wat gebeurd is mij sterker heeft gemaakt. Er zijn dingen die ik liever nooit had meegemaakt. Maar ik hoop wel dat ik er mettertijd iets uit kan meenemen waardoor ik milder word voor mezelf en voor anderen.
Ik hoef niet alles vandaag opgelost te hebben. Ik hoef ook niet precies te weten hoe mijn toekomst eruit zal zien.
Die hoop wil ik niet verliezen.
Maar ik probeer ondertussen ook kleine stappen te zetten in mijn eigen leven. Niet omdat ik mijn kinderen achter mij laat, maar omdat ik ook moet blijven leven terwijl ik hen mis.
Mijn geloof helpt mij daarbij. Het geeft me soms rust op momenten waarop ik zelf geen antwoorden vind. Ik probeer erop te vertrouwen dat niet alles vandaag duidelijk hoeft te zijn en dat er ook in moeilijke periodes nog kleine lichtpuntjes kunnen zijn.
Misschien is opnieuw jezelf leren kennen na een scheiding niet één grote beslissing of een plots moment waarop alles weer goed voelt.
Misschien is het gewoon iedere dag een beetje opnieuw beginnen.
En langzaam leren zeggen: ik ben nog altijd mama, ik blijf hopen op mijn kinderen, maar ik ben ook nog altijd Mara.
En die Mara mag er ook zijn.
Voor mijn scheiding was mijn leven op een bepaalde manier vanzelfsprekend. Ik was mama, partner en iemand die haar dagen vulde met de gewone dingen van het gezinsleven. De kinderen waren een groot deel van mijn wereld. Je denkt daar eigenlijk niet zo vaak over na, omdat het gewoon je leven is.
Na een scheiding kan er plots zoveel veranderen. Wanneer ook het contact met je kinderen moeilijk wordt, komt er een leegte die je niet zomaar kunt opvullen.
Ik merk dat ik soms nog altijd zoek naar mezelf.
Wanneer je rol als mama anders wordt
Mama blijven is misschien wel een van de meest vanzelfsprekende dingen in mijn leven. Dat verandert niet omdat een relatie voorbij is. Je liefde voor je kinderen verdwijnt niet omdat de omstandigheden anders worden.Maar de manier waarop je mama kunt zijn kan wel veranderen.
De gewone momenten die vroeger misschien vanzelfsprekend leken zijn dat niet meer. Even vragen hoe hun dag was, samen aan tafel zitten, luisteren naar wat hen bezighoudt of gewoon weten hoe het met hen gaat. Het zijn kleine dingen die je pas echt leert waarderen wanneer ze niet meer zo vanzelfsprekend zijn.
Mijn dochter wordt groter en mijn zoon ook. Ze hebben hun eigen gedachten, hun eigen gevoelens en hun eigen leven. Dat begrijp ik ergens wel. Toch blijft het moeilijk wanneer je voelt dat de afstand groter wordt.
Soms zou ik gewoon graag even teruggaan naar de tijd waarin alles wat eenvoudiger leek.
Jezelf verliezen in het gemis
Ik denk dat je bij een moeilijke scheiding soms zo bezig bent met wat je verloren hebt dat je vergeet stil te staan bij wat er nog overblijft.Je denkt na over wat anders had gekund. Over woorden die je misschien anders had moeten uitspreken. Over momenten waarop je graag dichterbij had willen zijn.
En soms blijf je daar veel te lang in hangen.
Ik heb moeten leren dat ik niet alles kan terugdraaien. Ik kan het verleden niet veranderen en ik kan ook niet bepalen hoe mijn kinderen zich vandaag voelen. Dat is misschien een van de moeilijkste dingen om te aanvaarden.
Want als mama wil je helpen, beschermen en nabij zijn. Je wilt dat je kinderen weten dat ze altijd bij je terechtkunnen. Maar wanneer het contact moeilijk verloopt moet je soms leren omgaan met een situatie waarin je niet alles zelf in handen hebt.
Wie ben ik naast het gemis?
Dat is een vraag die ik mezelf steeds vaker stel.Want ik ben natuurlijk nog altijd mama. Dat zal ik ook altijd blijven. Maar ik ben daarnaast ook nog gewoon Mara.
Een vrouw met eigen gevoelens, gedachten, interesses en dromen. Iemand die ook eens een goede dag mag hebben, ook wanneer het contact met haar kinderen niet loopt zoals ze zou willen.
Dat betekent niet dat ik hen minder mis. Het betekent ook niet dat ik de situatie zomaar achter mij kan laten.
Het betekent vooral dat ik stilaan probeer te begrijpen dat mijn hele bestaan niet uitsluitend rond dat verdriet mag draaien.
Soms zit dat in heel kleine dingen. Een wandeling maken, rustig een boek lezen, genieten van een kop koffie of even bewust stilstaan bij iets moois dat die dag gebeurd is. Het zijn geen grote veranderingen, maar misschien begint opnieuw jezelf vinden wel precies daar.
En eerlijk gezegd lukt dat niet iedere dag. Er zijn dagen waarop het gemis sterker is en waarop mijn gedachten weer alle kanten uitgaan. Dat hoort er voorlopig ook bij.
Ik hoef niet opnieuw dezelfde persoon te worden
Misschien heb ik lang gedacht dat ik ooit weer de Mara van vroeger moest worden. De vrouw die ik was voordat alles veranderde.Ondertussen begin ik te beseffen dat dat misschien helemaal niet hoeft.
Een moeilijke periode verandert je. Je kijkt anders naar relaties, naar familie, naar jezelf en naar wat werkelijk belangrijk is. Soms word je voorzichtiger. Soms gevoeliger. En soms leer je op een pijnlijke manier waar je eigen grenzen liggen. Pijn verlegt ook die grenzen.
Ik wil niet doen alsof alles wat gebeurd is mij sterker heeft gemaakt. Er zijn dingen die ik liever nooit had meegemaakt. Maar ik hoop wel dat ik er mettertijd iets uit kan meenemen waardoor ik milder word voor mezelf en voor anderen.
Ik hoef niet alles vandaag opgelost te hebben. Ik hoef ook niet precies te weten hoe mijn toekomst eruit zal zien.
Hoop houden, maar ook verder leven
Mijn grootste wens blijft dat de band met mijn kinderen opnieuw mag groeien. Ik hoop dat er ooit weer meer ruimte komt voor gesprekken, vertrouwen en gewone momenten samen.Die hoop wil ik niet verliezen.
Maar ik probeer ondertussen ook kleine stappen te zetten in mijn eigen leven. Niet omdat ik mijn kinderen achter mij laat, maar omdat ik ook moet blijven leven terwijl ik hen mis.
Mijn geloof helpt mij daarbij. Het geeft me soms rust op momenten waarop ik zelf geen antwoorden vind. Ik probeer erop te vertrouwen dat niet alles vandaag duidelijk hoeft te zijn en dat er ook in moeilijke periodes nog kleine lichtpuntjes kunnen zijn.
Misschien is opnieuw jezelf leren kennen na een scheiding niet één grote beslissing of een plots moment waarop alles weer goed voelt.
Misschien is het gewoon iedere dag een beetje opnieuw beginnen.
En langzaam leren zeggen: ik ben nog altijd mama, ik blijf hopen op mijn kinderen, maar ik ben ook nog altijd Mara.
En die Mara mag er ook zijn.